నేను-నా ఫీలింగ్స్...!!!

మళ్ళీ తనోచ్చింది...!

అవును తనోచ్చింది.

నా ఊహల్లోకి,
నా జ్ఞాపకాల్లోకి,
నా ఆలోచనలోకి,

నా మనసులోకి...

నా జీవితంలోకి....

తనెవరోకాదు వర్షాకాలం..!!        

                       -నందు

ఎలాంటి కల్మషం లేని నీ నవ్వు చూసి నాకు  అసూయ పుడుతూనే ఉంది...
పాదరసంలా నువ్వు కదులుతుంటే, ఇంత ఎనర్జీ ఎక్కడినుంచి వస్తుందో  అర్థమే అవలేదు నాకు...
నువ్వెంత అల్లరి చేసిన కోపమే రాలేదెందుకో....
మళ్లీ ఒక్కసారి  నన్ను నీలో చూసినట్లుంది ...
పెద్ద వాళ్లమయ్యం మాకు బయటి ప్రపంచం తెలుసనుకుంటాం కాని నీ నవ్వుల ప్రపంచం ముందు అవన్నీ దేనికి పనికి రావేమో...,
 ఎలాంటి ఒత్తిడిలు లేని నీ లాంటి నవ్వు చూసి నిజంగా ఎన్నాళ్ళయిందో......

 

 

క్షణం    క్షణం  ప్రతిక్షణం, 

తీక్షణంగా  నీకోసమే నా వీక్షణం... 

అనుక్షణం నీకోసం, వేచి ఉంటాను ప్రతి క్షణం ..

 నీ ఎడబాటులో  ఉండలేను ఒక్క క్షణం

కలిసి ఉంటాను  నీతోనే అనుక్షణం...

 
నీవు లేని ఒక్క క్షణం విరహమే ప్రతిక్షణం...

 
మరి ఇంకెన్నాళ్ళీ    నీరిక్షణం....?
             

                          -నందు  

జాతిని జాగృత పరిచేది...

జగతిని జ్యోతియై వెలిగించేది

 సృష్టికి ప్రతి సృష్టి  చేసేది అమ్మ...!

"తన ప్రాణం ఫణంగా పెట్టి మనకు ప్రాణ ప్రతిష్ట చేస్తుంది

మన కంట్లో నలుసు పడితే మన కంటే ముందు కన్నీరు కార్చుతుంది   

తను క్రోవోత్తిలా కరిగిపోతు మన కోసం  కాంతుల్ని వెదజల్లుతుంది

 తను గంధపు చెక్కలాఅరిగిపోతు  సుగందాల్ని పంచుతుంది 

తను రాలిపోతూ పువ్వులా పరిమళాలు  పంచుతుంది

మన కోసం అన్ని చేయాలని ఆరాట పడుతుంది

ఎన్ని చేసినా ఇంక ఏదో  చేయలేదని చింతిస్తూనే ఉంటుంది."  

రెండు  సంవత్శరాల  క్రితం కాలేజీ మ్యాగజిన్   కోసం నేను రాసిన ఒక చిన్న  కవిత  

అందమైన చీకటిలో వెన్నెల లాగ 
నిశీధిలో ఉషోదయం లాగ